Na al het moois in Tsavo West was het tijd voor een ander park waar we nog niet eerder geweest waren: Tsavo East. Om daar te komen stonden we die ochtend vroeg op en al snel merkten we dat het een beetje een druilerige dag was. Het maakte de omgeving wel nog iets mystieker dan het al was. Waar de vorige dagen vooral konden genieten van het landschap kwamen er nu ineens overal dieren tevoorschijn.

Met ons prima gelaste auto reden we nog een klein rondje voordat we richting de uitgang reden. Olifanten, hartebeests en zebra’s kwamen allemaal afscheid van ons nemen voordat we de laatste weg in Tsavo West op reden. En wat voor een weg bleek dat te zijn! Eerst kwamen we maar net door een enorme plas modder heen maar daarna zag ik uit het niets een cheetah in de bosjes lopen! Wat een geluk. Het was inmiddels droog dus het dak kon omhoog en zo wisten wij hem een paar honderd meter te volgen. Prachtig!

Een prima uitvalsbasis langs de Mombasa Road

Tsavo West en East worden door de lelijke Nairobi-Mombasa Road gescheiden. De vrachtwagens scheuren hier voorbij maar gelukkig heb je hier niet veel van door als je in de natuurparken rijdt. Ook wij reden een stukje op deze asfaltweg om bij onze volgende bestemming aan te komen. Na een klein half uurtje kwamen we aan bij het Man Eaters Camp. De naam Man Eaters is een interessante. Bij de aanleg van de treinrails tussen Kenia en Oeganda in de 19e eeuw werkten talloze arbeiders dag en nacht om het project zo snel mogelijk af te ronden. Aangezien dit echter middenin de wildernis was werden er meerdere mensen door dezelfde groep leeuwen aangevallen, vandaar de naam. Het kamp zelf is een stuk minder eng. Het is een prima plek om te overnachten tussen de twee parken in.

Op verkenning in Tsavo East

Omdat we toch zoveel mogelijk ‘game time’ (tijd in een park) wilde hebben reden we die middag al naar Tsavo East voor een klein rondje. Deze middag bewees maar weer eens dat het totaal geen zin heeft om te plannen in Afrika.

Tsavo East is het grootste nationale park van Kenia. Het park is enorm uitgestrekt en een stuk vlakker dan zijn Westelijke broertje. Omdat wij vrij noordelijk het park in gingen dachten we een mooi rondje langs de noordelijke Galana River te rijden. Bij de gate bleek echter dat dit gebied slecht toegankelijk was door de recente regens. De ranger bij de gate adviseerde een andere weg en ook Joshua, een ranger van een lokale tour operator, gaf aan vooral richting het zuiden te rijden, “daar moet je wel kunnen rijden” zei hij.

Joshua had overigens nog een andere mooie quote over het rijden op Afrikaanse wegen. Bij de veelvoorkomende ‘corrugated roads’ (wasbord wegen) gaf hij de tip om minstens 60% van de tijd in de lucht te hangen. Toen hij dit echter een keer deed met een wat oudere toerist in zijn auto schommelde de auto zo erg dat het kunstgebit van deze mevrouw uit haar mond schoot. Alleen in Afrika zullen we maar zeggen…

Het park in

Na de nodige administratie reden we dan eindelijk het park in. De omschrijving in de reisboeken klopte: wat een enorm uitgestrekt park! Qua wildlife zagen we nog niet veel doordat we steeds verder weg reden van de Galana rivier op weg naar de Voi rivier. Nog voordat we bij de Voi rivier kwamen sloegen we linksaf op een zijweggetje. De eerste 800 meter gingen prima. Toen kwamen we echter bij een donker stukje modder aan. Ik remde op tijd maar onder enige druk van de achterbank (ik noem geen namen) vervolgende we onze weg dwars door de modder. Dit was een slecht idee: we zaten muurvast in de ‘black cotton soil’ een hele vieze kleverige modder.

Uitstappen dan maar en direct 30 centimeter de grond in zakken was het resultaat. Wonder boven wonder stonden we naast een hele stapel platte stenen die we konden gebruiken om onder de banden van de auto te leggen. Na flink wat duwen en trekken schoot de auto de modder uit. Compleet onder de modder konden we gelukkig onze weg vervolgen.

Wildlife: Check!

Na een aantal kilometers kwamen we weer op een hoofdweg uit en in de buurt van de Voi rivier. Hier zagen we dan ook ineens olifanten, oryxen, zebra’s en nog veel meer mooie dieren. Hoewel we de Voi rivier hadden bereikt waren we wel even klaar met het glibberen over de modderwegen. We besloten daarom om te keren en via de Mombasa Road richting ons kamp terug te rijden. Bij het kamp aangekomen barstten het personeel daar in lachen uit. We zaten immers onder de modder en heel veel self-drivers zien ze daar niet. Na een kleine alcoholische versnapering, een heerlijk buffet en een fantastische bediening genoten we nog even na van onze avonturen. Morgen weer een nieuwe dag in Tsavo East!

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *