Malawi, wat ben je een verschrikkelijk mooi land! Hoewel je het op 6 na armste land ter wereld bent heb je de meest bijzondere mensen in je land wonen. Dat ervaarden wij maar weer eens op onze volgende bestemming. Slapen naast een heus kasteel in Kachere.

Voorbereiden op het kasteel

Kachere is een klein dorpje in Centraal Malawi. Het is echt een dorpje waar je er honderden van hebt en waar je gewoon zo voorbij zou rijden waren het niet dat er aan de kust ineens een enorme lodge in de vorm van een kasteel is opgetrokken. De bijbehorende camping was ook meer dan prima dus sloegen wij met veel plezier de tent open. Terwijl we nog aan het ontbijt zaten kwam één van de medewerkers, Lambike, vertellen dat er vanmiddag getraind zou worden door de lokale FC, Breakers genaamd.

De schoenen aan de wilgen

Na acht maanden werd het wel weer eens tijd om een echt balletje te trappen dus liep ik ‘s middags in BSC’68 tenue samen met Lambike richting het veld. Ik noem het bewust geen grasveld aangezien dat mooie groene plantje hier ver te zoeken was. Wat ze hier wel hadden waren kuilen zo diep dat je er kwijt in kon raken, stenen zo groot dat je goed moest kijken of het de bal niet was en 22 superfitte spelers aangezien zij 4 keer per week 2,5 (!) uur trainen.

Het veld lag bij de basisschool en aangezien de school net uit was vonden de kinderen het maar wat interessant om een Mzungu (de algemene benaming hierin Afrika voor een blanke) te zien voetballen. De spelers waren, net zoals dat in elk voetbalelftal gaat, licht sceptisch in het begin maar vonden het uiteindelijk toch wel leuk. Doordat ik een echt shirt met mijn naam erop had (bedankt jongens) dachten ze daarnaast dat ik op een enorm hoog niveau actief was. Vijf minuten in het veld kwamen ze achter de realiteit ;-). Na 2,5 uur rennen, vliegen en springen zat het er op. Geen Afrikaanse slidings in mijn nek maar gewoon een heerlijk potje gevoetbald.

Het begin van een trainerscarrière

De volgende ochtend kwam ik nog maar net het tentje uit met mijn spierpijn en vroeg Lambike of ik die middag wederom kwam voetballen. De paar oefenvormen die we de vorige dag hadden gedaan bleken goed gevallen te zijn en de jongens hadden gevraagd of Lennarti (de meeste Malawianen plakken een i achter mijn naam) vanmiddag weer kwam.

Met een blaadje vol oefenstof (ik moest ook zoeken) liepen we in de bloedhitte naar het veld. Met een paar slippers als pionnen begonnen we vol goede moed aan een oefening. Aangezien Breakers FC voornamelijk 2,5 uur lang een partijspel speelt was het nog even wennen. Ook kwam er uit het niets een coach aan gelopen. Blijkbaar heeft het team meerdere coaches en wisselt dat van dag tot dag. Na de nodige pass- en trapoefeningen speelden we nog een keer 11 tegen 11. Heerlijk om weer een balletje te trappen.

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *