Inmiddels weten jullie dat wij twee gekkies zijn als het aankomt op wildlife. Kilometers rijden, uren wachten in de auto, onmogelijke routes over slechte wegen: niets is te gek als we schitterende dieren kunnen zien. Dit keer was het tijd voor het Mekka van de wildparken; de Masai Mara in het Zuidwesten van Kenia. Om daar te komen konden we alle eerder genoemde kruisjes weer afvinken.

Zelf rijden naar de Masai Mara?!

wildebeestsHoewel we zeker wisten dat we naar dit prachtige park zouden gaan hadden we ons nog niet echt ingelezen hoe daar te komen. Na enig onderzoek bleek dat dit een aardige uitdaging zou worden. Op internet adviseerden ze in te vliegen of met een tour operator mee te gaan omdat de weg zo slecht was. Uiteindelijk besloten we toch om te rijden. Na zeven maanden waren we immers wel wat gewend. De toegangspoort tot de ‘Mara’ is Narok. In de laatste geciviliseerde stad voor het park dronken we alvast een dubbele espresso en een muffin (heel lief gesponsord door mijn zus) op mijn verjaardag die de dag daarna zou zijn. Vervolgens begon de 80 kilometer richting de gate. De eerste 10 kilometer was asfalt met gaten in de weg, toen kwamen de Chinezen met 30 kilometer goed asfalt en daarna was het lekker hobbelen op onverharde wegen. De tour operators vlogen je voorbij maar uiteindelijk bereikten we met het nodige schudden de poort!

De goede plek voor The Great Migration deel 2

Een ander mysterie was het vinden van de juiste plek. Het Masai Mara National Park is namelijk maar één deel. Om dit park heb je verschillende gedeeltes die worden beheerd door verschillende Masai. Toevalligerwijs kwamen wij in een ander park een stel Zuid-Afrikanen tegen die in zo’n ander deel had geslapen. In de Mara Triangle kon je wildkamperen én was je aan de goede kant van de rivier om de wildebeesten (gnoes) te zien oversteken. Dit was namelijk het belangrijkste doel voor deze trip. Toen we uiteindelijk ook de toegangspoort van de Mara Triangle hadden bereikt kon het feest beginnen. 414 US Dollar lichter (voor slechts 2 nachten) maar met heel veel gezonde spanning rijker reden we richting de rivier.

Duizenden wildebeesten

Even verderop zagen we tientallen auto’s van tour operators bij de rivier staan. Wij sloten netjes aan maar vroegen ons wel af waarom ze nou zo ver van de rivier stonden. Uiteindelijk bleek dit de te hanteren strategie te zijn. Op een paar honderd meter van de rivier staan en zodra er 10 of 20 beesten de oversteek hebben gemaakt als een gek richting de rivier te rijden. Daarbij gunden de tour operators elkaar helemaal niets. De eerste middag dat wij er waren zagen we duizenden wildebeesten aan de overkant maar zij ondernamen geen poging om de rivier te kruisen. Wij besloten naar onze kampeerplek te rijden en zagen hoog op een berg de zon ondergaan achter de vlaktes van de Masai Mara.

Wat een verjaardag

Er zijn slechtere plekken om je verjaardag te vieren dan in de Masai Mara. Het was dan ook heerlijk wakker worden en met het idee dat we vandaag wellicht een oversteek zouden zien werd de dag alleen maar mooier. Na een ochtend game drive reden we weer richting dezelfde plek als de middag daarvoor. Nu was het een stuk rustiger qua auto’s maar langzamerhand druppelden de auto’s richting de rivier. Uiteindelijk stonden er weer tientallen en na een paar mislukte pogingen staakten wij onze onderneming op deze plek.

Wij besloten mijn verjaardag te gaan vieren! Midden op de vlaktes van de Mara stonden we met zijn tweetjes en dronken we een heerlijke kop koffie uit onze percolator, aten we muffins met kaarsjes en kreeg ik een prachtige Masai Shuka (doek) cadeau. De verjaardagskaart was, hoe kan het ook anders, een afbeelding van overstekende wildebeesten.

Samen met National Geographic Wild

Met nieuwe energie reden we richting een afgelegen plekje aan de rivier. De enige andere auto’s waren er twee van Nat Geo Wild. Deze internationale dierenzender keken we vroeger graag en nu stonden we naast hen. Na even gesproken te hebben met de crew kwamen er plotseling wildebeesten voorbij lopen. Helaas renden ze met volle vaart langs de oversteek plek. Twee minuten later keerden ze echter allemaal om en plotseling besloten ze de rivier over te steken!!! Het was gelukt! Op mijn verjaardag zagen we misschien wel het mooiste van de reis tot nu toe (ja dat zeggen we vaker). Na een minuut of tien waren de meer dan duizend beesten aan de overkant en kwamen wij bij van hetgeen we net zagen. Dit was zo verschrikkelijk bijzonder. In totaal hadden we die dag 7,5 uur in de auto aan de rand van de rivier gestaan om dit te zien. Het speciale was dat we ook vlak aan de rivier stonden waar de beesten omhoog kwamen en dat er bijna geen andere auto’s waren. Deze verjaardag vergeet ik nooit meer. ‘s Avonds dronken we een kleine alcoholische versnapering bij een knisperend haardvuurtje. Er was verder niemand op het stukje wat ze de camping noemden dus we zaten alleen met de dieren om ons heen. Wat een ervaring.

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *