Wilde honden zijn een bedreigde diersoort in Zuid-Afrika. Er zijn er nog zo’n 250 van in Kruger. Vorig jaar is er een nieuwe groep uitgezet in de buurt van Shingwedzi, in het noorden van Kruger. Daar leefden tot dat moment nog geen wilde honden. Eerst waren hier wel 19 groepen te vinden maar dit waren er op een gegeven moment nog maar drie. Deze drie groepen zijn toen vertrokken naar het zuiden of het westen. De grote afname kwam door ziekte, stropers en het gebrek aan wild om op te jagen. Bovendien zijn hun grote concurrenten de leeuwen. Hoe meer leeuwen er in een gebied zijn hoe minder wilde honden.

De groep

Maar goed, terug naar deze groep. Hij bestaat uit vier vrouwen die uit het Hluhluwe-iMfolozi komen en vier mannen die uit het uMkuze Game Reserve komen. Samen hebben ze zes weken in een omheind gebied geleefd zodat ze kunnen wennen aan elkaar en hun omgeving. Sinds oktober 2017 zijn ze vrijgelaten. Binnen 24 uur hadden ze al met succes leeuwen ontweken en een dier gedood om te eten.

Maar waar zijn ze dan?

Sinds we in Kruger zijn, zijn we op zoek naar de wilde honden en vooral deze groep. We zijn de wilde honden al een paar keer misgelopen.

Er zijn zoveel wegen in Kruger die je kunt nemen. Nu hebben we wel een boek waarin staat welke weg mooi is en waar veel wildlife te zien is maar de kans is groot dat je niets ziet. Op elk kamp hangt een ‘sightings’ bord, hier kunnen mensen magneetjes plakken op een weg als ze een leeuw, wilde honden, jachtluipaarden, luipaarden of buffels hebben gezien. Het was al een paar keer voorgekomen dat ze ergens waren waar wij net geweest waren. We hadden zelfs de app gedownload van de latest sightings, dan krijg je een melding als er iets bijzonders is gespot zodat je daar naar toe kan rijden. Het is wel een beetje valsspelen en het is veel leuker als jezelf wat spot. Maar we wilden ze echt graag zien.

In het noorden hoopten we meer geluk te hebben want daar zagen we ze ineens op het bord staan. Ze waren rondom het volgende kamp gespot. Dus besloten we van Mopani naar Shingwedzi te rijden (lees: 75 km verderop en je rijdt 30/40km per uur op een hobbelweg!). Ze waren gespot bij de Kanniedooddam. In die omgeving reden we langzamer dan Lennart gemiddeld is op het voetbalveld. We hebben wat afgetuurd maar geen wilde honden gezien.

Toen maar even ontbijten in Shingwedzi. Daar zagen we op sightings bord dat de wilde honden zich hadden verplaatst naar het noorden. Daarom reden we na het ontbijt nóg verder naar boven omdat we er zo dichtbij waren. Maar nadat we ook daar een aantal kilometers hadden gereden zonder ze te spotten besloten we terug te gaan naar ons kamp Mopani.

Leeuwen zijn ook mooi

De volgende dag sliepen we in Shingwedzi dus reden we weer dezelfde route. Naar Shingwedzi toe hadden we niet veel gespot dus besloten we nog even door te rijden. Nadat we een bocht namen op een onverharde weg werden we ineens begluurd door drie leeuwinnen! Er lagen ook nog twee kleintjes bij. Het spotten van leeuwen blijft ook zo mooi. Ze hadden het warm en waren onder een struik gekropen. Na daar een poos gestaan te hebben reden we weer verder langs de rivier, helaas geen wilde honden die dag.

Nieuwe dag, nieuwe kansen

De volgende dag stonden we op met regen. We vouwden de tent op en gingen vroeg op pad. Na letterlijk anderhalve minuut rijden zien we ineens dieren op het asfalt staan. Op het eerste gezicht leken het hyena’s te zijn. Toen we dichterbij reden zagen we dat het wilde honden waren. De groep die we zo graag wilden zien, waar we 200 km extra voor hadden gereden, stonden nu voor het kamp. Geweldig!! Ze waren iets op het spoor want ze doken zo weer weg de droge rivierbedding in. Wij reden snel naar de weg die er achter lag want misschien dat ze daar heen zouden gaan. We reden de weg twee keer heen en weer (we wisten niet hoe snel ze zouden lopen) en verdraaid, daar stond de hele groep. Ze bleven een tijdje op de weg lopen waardoor we ze goed konden bewonderen. Ze verspreidden hun geur hier en daar en liepen dan weer verder. Er was ook een wilde hond met drie poten, de leider van de groep. We hebben naast de groep gereden totdat ze van ons wegliepen. Wat een mooie beesten!!

Bron: SANPARKS Times December 2017

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *