Het spotten van de big five (olifant, neushoorn, leeuw, luipaard en buffel) is voor veel safarigangers het ultieme doel. Zelf vind ik andere beesten misschien nog wel veel mooier, wat te denken van de Afrikaanse Wilde Hond of het Jachtluipaard?

Desondanks mochten we gisteren niet klagen, we zagen alle beesten in één dag, en hoe?!

Om 4.30 het wekkertje

Zoals elke dag dat we in Kruger slapen ging het wekkertje om half vijf. Dit omdat de zon iets later op gaat en we dan nog even de tent in kunnen klappen om vervolgens de wegen van Kruger onveilig te gaan maken. Zo ook op woensdag 24 januari 2018. Met een cream cracker in de pindakaas gedoopt als ontbijt rijden we een schitterende Afrikaanse zonsopgang tegemoet. Terwijl we een filmpje maken voor onze Instagram story (instagram.com/gowandertheworld) loopt er een giraffe ‘voor de zon’ langs, een heerlijk begin!

Van Lower Sabie naar Crocodile Bridge

Omdat we deze nacht in het kamp Lower Sabie hebben geslapen hebben we twee keuzes, naar beneden richting Crocodile Bridge of richting Satara. In Satara slapen we vanavond maar we besluiten om nog een ‘klein ommetje’ (>50km) naar Crocodile Bridge te maken. Omdat we het boek Kruger Self Drive: Routes, Roads & Ratings hebben meegenomen (geschreven door ene Van den Berg, kan geen toeval zijn) knallen we onze auto de S29 (zandweg) richting het zuiden op.

Olifanten in de struiken, leeuwen op de rotsen

Na een aantal kilometer zien we de eerste ‘gentle giants’ verschijnen: de olifanten. Ze kleuren mooi in het ochtendlicht en zijn net als ons aan het ontbijt bezig. Zij eten gras, wij hebben de halve pot pindakaas op. Na een aantal minuten zit dit gezamenlijk ontbijt er op.

Nu het al iets warmer is geworden zoeken veel dieren de schaduw op. Anderen genieten nog even van de warmte van de zon. We hebben geluk, niet veel verder liggen er vier leeuwen van de Vurhami pride op de rotsen van het zonnetje genieten. Wij branden langzaam weg in de auto en de leeuwen na een tijd ook op de rotsen. Ze staan op en zoeken een plekje in de schaduw.

De eerste ‘kill’ van de dag

Wij besluiten om de leeuwen achter ons te laten en onze weg te vervolgen. Twee kilometer verderop zien we een aantal gieren in de bomen zitten. Eenmaal in de buurt gekomen begint het wat typisch te ruiken. Hoewel we aardig zaten te zweten bij de leeuwen was deze geur iets ranziger. Er lag een kill (lees: dood dier) onder de boom.

Een jakhals was druk bezig om de laatste restjes vlees van deze impala af te kluiven. Dit erg indrukwekkende schouwspel wilden we natuurlijk goed vastleggen. Met de rijstzak in het raam en de lens er op schoten we er lustig op los. Na een foto of 25 werd ik echter gehinderd, er kwam iets met een gele kleur voor mijn cameralens. Toen ik op keek bleek het een leeuwin te zijn op twee meter van de auto! Lens weer naar binnen dus en zoveel mogelijk mooie foto’s proberen te maken (en een beetje te genieten).

Even bijkomen, of toch niet

Toen ook deze leeuwin verdwenen was reden we richting Crocodile Bridge verder voor een bakkie koffie. Crocodile Bridge is een kamp waar je kunt slapen. Nog voordat we dit kamp hadden bereikt kwamen we echter ook nog twee witte neushoorns tegen. Zij lagen heerlijk in de schaduw voor ons, vijf anderen neushoorns waren iets verderop aan het strijden om de laatste beetjes schaduw van één van de spaarzame bomen.

Koffie- en lunchtijd

Na een heerlijk kopje koffie (blijft gek een luxe espressomachine in het midden van de bush) gingen we weer op pad. Waar we net de leeuwen hadden gezien stonden nu olifanten te drinken in de rivier. Het was inmiddels lunchtijd voor ons om 11 uur. Eenmaal bij Lower Sabie (=kamp) aangekomen zaten we met uitzicht op de rivier op de vlonder van het restaurant. In de rivier lagen vijf buffels heerlijk van het koele water te genieten. Wij genoten niet alleen van het uitzicht maar ook van pancakes en een burger, lekker gezond.

Naar Satara

Met al deze mooie beesten die we al gezien hadden dachten we dat het niet beter zou worden. Aangezien we nog 93 kilometer richting ons kamp voor de nacht, Satara, moesten rijden reden we redelijk op tijd weg. Zo’n 50 kilometer voor het kamp stond een auto stil aan de kant van de weg. Toen wij er rustig naartoe reden bleek er een luipaard onder een boom te liggen! Ge-wel-dig! Na een tijdje besloot het luipaard even weg te lopen. Dit was voor veel auto’s het teken om door te rijden. Wij deden dit niet. Niet veel later kwam ze terug en bleek dat er een bushbuck van het leven was beroofd en het diner zou worden van het luipaard. Hier begon ze dus recht voor onze ogen aan. Wat bijzonder om te zien.

Moe maar heel erg voldaan gingen we richting Satara. Lekker dagje zo!

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *