Omdat je hoogtepunten zo snel maar verantwoord mogelijk moet zien te bereiken gingen we de volgende morgen reeds om 7 uur richting de Ngorongoro-krater. De doorsnede van deze krater, 2 tot 3 miljoen jaar geleden ontstaan uit een vulkaan die zo’n 5 kilometer hoog moet zijn geweest, bedraagt 17 tot 21 kilometer en de rand ligt ongeveer 600 meter boven de bodem van de krater. Immens dus!

Sinds 1979 staat de krater ook op de UNESCO-lijst als werelderfgoed en deze “nominatie” krijg je natuurlijk niet zo maar!! Ook komen bijna alle in Afrika bekende dieren voor in de krater. Na de nodige ambtelijke procedures gevolgd te hebben en een aanslag op de creditcard, mochten we het krater-park in. Na een klein uurtje kwamen we bij een van de belangrijkste uitzichtpunten aan. Het uitzicht op de enigszins bewolkte en hierdoor extra kleurrijke krater was in één woord: wauw! Woorden schieten verder tekort maar gelukkig hebben we de foto’s nog……

Het mekka voor de wildlife liefhebber?

Daarna vervolgden we onze weg naar Serengeti National Park. Na bijna 5 uur rijden, nou ja eigenlijk hobbelen op een vreselijke K..-weg (waarom stoppen ze de bizar hoge entreegelden niet wat meer in kwaliteitsverhoging van de weg??) kwamen we aan bij de ingang van Serengeti.

Serengeti komt van “Siringet” – Masai voor “open vlakte”- en die naam werd volledig waargemaakt. Hoewel een aanzienlijk deel bestaat uit periodiek overstroomd gebied, bos en savannah draait het in de Serengeti vooral om een ding: gras met eindeloze vergezichten af en toe onderbroken door “kopjes”: rotsige uitstulpingen van 2,5 miljard jaar oud. Opvallend was ook dat wij (c.q. Jolene en Lennart) een van de weinige “selfdrivers” waren, de meeste bezoekers zaten met hun speciale kaki tropenkleding incl. hoed en fototoestel op hun luie reet in de diverse safari-auto’s met chauffeurs die reden als gekken. Alleen bij het spotten was het af-en-toe wel handig om alvast een hint te hebben. Op een plek waar meer dan 10 auto’s stilstaan moet natuurlijk wel iets te zien zijn.

Als belangrijkste resultaten van onze spotacties zijn te noemen: gazellen, leeuwen, olifanten, nijlpaarden en als klap op de vuurpijl een luipaard in de boom. Voorwaar geen slecht resultaat. Midden in de Serengeti hadden we een overnachtingsplek gevonden met een fraai uitzicht vanaf het dakterras. Dan smaakt een alcoholische versnapering (met popcorn!!) extra goed en voor alle duidelijkheid wil ik nog wel vermelden dat dit overigens niet alleen voor de schrijver van de blog geldt…

Op zoek naar The Great Migration

De tweede dag in de Serengeti moest het gebeuren. Uitvoerige studie van Jolene en Lennart had geleerd dat half juli “The great migration” (een gigantische trek van beesten met een hoofdrol voor de wildebeesten -gnoes- op zoek naar eten en water) in het westen van het park te zien moest zijn. Na eerst nog een Hippo-pool bezocht te hebben, waarbij het aantal hippo’s zodanig groot was dat het knap was dat het in de beschikbare pool paste, was het dan zover.

Een van de rangers wist ons aan te geven waar de kans groot was om wildebeesten aan te treffen. De spanning in de auto begon toe te nemen maar al vrij snel sloeg deze bij het zien van duizenden (veelal rennende) wilde beesten in euforie. De blogschrijver is verzocht om hier verder niets over te schrijven omdat degenen die voornoemde studie hebben uitgevoerd het graag zelf willen beschrijven. Wie ben ik om dat verzoek te negeren!

Een klein paradijs aan Lake Victoria

Eind van de middag kwamen we aan op onze laatste bestemming Speke Bay lodge, direct gelegen aan een van de baaien van het Victoriameer. Met een terras aan het water waren de huisjes prima gesitueerd en de service was ook weer prima. De volgende morgen hebben we o.l.v. een schipper en gids een boottocht gemaakt over het Victoriameer en hebben los van krokodillen (op slechts 100 meter van onze huisjes), varanen, de fraaie kustlijn onder meer gezien hoe de plaatselijke (veelal handmatige) visvangst plaatsvindt. Je kunt het je niet meer voorstellen in deze tijd!!

De volgende dag stond in het teken van inpakken en voorbereiden van de terugreis. Dat onze binnenlandse vlucht doodleuk bleek gecanceld kon er ook nog wel bij. Ternauwernood wisten we een alternatief te vinden waardoor we toch nog op tijd de terugvlucht van Dar es Salaam naar Amsterdam wisten te halen.

Hiermee zat onze reis erop. Terugkijkend waren het een geweldige, avontuurlijke twee weken waar we van genoten hebben! De blogschrijver geeft de pen uiteraard met de nodige weemoed bij deze weer terug aan Jolene en Lennart en wenst hen nog veel leuke en avontuurlijke maanden.