Geschreven door onze gast blogger: Leo van den Berg

Na een heerlijk verblijf aan de Tanzaniaanse kust trokken we nu het binnenland in. Ook deze dag stond bol van avonturen. Dat een autorit er anders uitziet dan in Nederland is natuurlijk evident maar in Tanzania is dat met alle “dirt-roads” vaak een hachelijke situatie. Dit bleek ook nu weer. Na ruim 200 kilometer hobbelen, modderen etc. dachten we er met nog een zijweg van 3 kilometer de berg op er te zijn. Maar toen begon het, al vrij snel bleken er dermate diepe kuilen in de weg te zitten dat we besloten terug te gaan en de eigenaar te bellen van Emau Hill. Deze herkende ons probleem en gaf aan dat dit veelvuldig voorkomt en dat we de auto beneden bij een theeplantage konden achterlaten en dat hij ons zou komen ophalen. Zo gebeurde.

Adembenemend

Toen we eenmaal in zijn auto zaten werd het probleem alleen maar groter. Door een regelmatig haperende motor met een dramatische chauffeur achter het stuur werden we uiteindelijk gedwongen om de laatste paar honderd meter te voet in de modder af te leggen. Dit nadat we eerst mochten helpen duwen maar ook dit bleek niet te werken. Veel later dan gepland bereikten we onder de modder de bestemming midden in het regenwoud. In één woord: adembenemend! Met een hike en een “kameleontocht” (met tientallen kameleons in de bomen!) kregen we een goede indruk van de omgeving.

Emau Hill: één keer, nooit meer

De volgende morgen bleek de auto van de eigenaar nog niet gerepareerd, de uiterst onvriendelijk eigenaresse kon voor ons wel vervoer uit het dorp regelen maar we moesten wel een toeslag betalen op het normale tarief omdat de weg slecht was (😡😡). Maar ja als je geen keuze hebt is genaaid worden een kwestie van “Breath in, Breath out, and relax” maar dat blijft (in ieder geval voor de schrijver) moeilijk. Uiteindelijk werden we door een local bij onze auto gebracht en konden we ons reis vervolgen naar The Swiss Cottage Farm in de bergen vlakbij Lushoto. Hemelsbreed een afstand van 60 kilometer maar met het beperkte aantal en kwalitatief slechte wegen doe je er gewoon 5 uur over.

In Zwitserse sferen

Lushoto is een dorpje in een dal met zelfs een pizzeria met de naam “Mamma Mia”, de aldaar bestelde pizza ging er als zoete koek in. Bergop reden we naar onze bestemming, de ontvangst was ook hier weer overweldigend. De omgeving deed de naam van het complex eer aan: een compleet Zwitsers uitziend complex met een ware alpenweide, koeien en een chalet met een open haard. Niet iets wat je je voorstelt bij Tanzania maar wel fraai en gezellig. Speciale ervaring was hier ook dat alle maaltijden op bestelling in het chalet werden opgediend terwijl de open haard voor je werd aangestoken.

Naar de top

De volgende dag stond er een uitstapje naar Irente View op het programma: een uitkijkpunt op ca. 1.600 meter hoogte. De route ernaar toe was mooi maar wel een met veel kuilen, bulten en water. Het laatste stuk naar het uitkijkpunt (ruim 1,5 km) besloten we te voet af te leggen. Halverwege de route werden we door een lokale bewoner overgehaald om (uiteraard tegen betaling😀) een alternatieve, kortere route te nemen. De route tussen velden met groenten, fruit, koffiebonen en ook veel mensen aan het werk was leuk maar of die ook korter was, was sterk de vraag (of eigenlijk niet). Het uitkijkpunt met een wijds overzicht over het dal was vervolgens overweldigend. Na de afdaling genoten we van een lunch met allemaal zelf gemaakte producten uit het bij Irente behorende Farmhouse. Daarna chillen in ons chalet en ook deze dag was weer veel te snel voorbij.

De Kilimanjaro

Omdat we ook de sfeer rondom de Kilimanjaro (met bijna 6.000 meter de hoogste berg van Afrika) wilde proeven was Moshi de volgende bestemming op ons lijstje. Moshi is een relatief grote stad waar we zelfs een supermarkt aantroffen. Voor het eerst deze week, maar echt gemist hebben we het ook weer niet. Mountain Inn was onze verblijfplaats. Leuke kamers, vriendelijk personeel, mooi restaurant en een heerlijk zwembad. Het “spotten” van de Kilimanjaro was best nog wel een moeilijke klus, gezien de aanwezige wolken en de bizarre hoogte. Uiteindelijk is het nog wel gelukt om de besneeuwde top vast te leggen. Maar los van het bekijken van een plek waar de lopers starten voor een beklimming van 5 dagen zijn we niet aan andere beklimmingen gekomen. Verder stond Moshi in teken van relaxen zoals zwemmen, WK kijken (de eerste keer) en aandacht besteden aan de inwendige mens.

Op naar de wildparken!

Het eerste deel van de reis zat er hiermee op. De belangrijkste conclusie van de eerste week was dat ondanks al onze goede voorbereidingen het in de praktijk toch fors anders (maar wel heel leuk) is uitgepakt en dat ons improvisatievermogen fors op de proef gesteld is. Al met al waren we unaniem van mening dat het een onvergetelijke eerste week is geweest.

Op naar de wildparken!!

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *