Na Swaziland was het tijd voor weer een nieuw hoofdstuk van onze reis. iSimangaliso Wetland Park was na een eenvoudige grensovergang onze volgende bestemming. Dit park bestrijkt een groot deel van de oostkust van de provincie Kwazulu-Natal. Het is echter niet zomaar een park. Je treft er moerassen aan, komt er heel veel wilde dieren tegen maar het is ook een plek waar je langs witte zandstranden kunt relaxen of snorkelen.

St. Lucia als toegangspoort
iSimangaliso

Om in het park te komen zijn er meerdere ingangen. Eén van de meest gebruikte is die bij St. Lucia. Dit dorp leeft van het toerisme en dat is te zien ook. Overal restaurants en barretjes, hotels, winkels gericht op vissen en verschillende aanbieders van Tours naar het park. Eén van die restaurants was Reef & Dune en daar besloten wij een groot bord met verse garnalen te bestellen.

Kamperen op Cape Vidal

Na deze heerlijke late lunch reden we het park in. Om onduidelijke redenen weigerden ze onze wild card en dus reden we 200 Rand lichter door de toegangspoort. Eenmaal in het park weet je niet wat je ziet. Mooie groene duinen aan de ene kant, grote stukken heide aan de andere kant om vervolgens grote meren en moerasgebieden te passeren. Aan het eind van deze weg ligt Cape Vidal, dé camping om nagenoeg aan het strand te slapen. Omdat het een zaterdag was was het best druk. Vooral ook omdat we tot dan toe vaak nagenoeg alleen op een camping stonden. Zodra de auto op zijn plek stond renden we de duin over en genoot ik van een duik in de heerlijke Indische Oceaan.

We kwamen er overigens al snel achter dat Cape Vidal veel wordt aangedaan door Zuid-Afrikanen die met hun boot op de trailer richting de Oostkust rijden. Bovendien is het een half dorp waar iedereen al jaren komt. Het is op die manier een hele interessante mix aan mensen.

Morning drive en snorkelen? Waarom niet!

De volgende ochtend ging het wekkertje om een uur of 5 af. Aangezien we toch in een wildpark waren grepen we deze kans om dieren te spotten met beide handen aan. Toen we van de asfaltweg af reden werd het landschap nog mooier en het aantal mensen wat we zagen nog minder (lees: niemand gezien).

We hadden echter niet onbeperkt de tijd. Cape Vidal is namelijk ook een prima plek om te snorkelen. Dit kun je echter alleen doen een uur vóór en na het laag getij. Met ons snorkelsetje van de Spar liepen we het water vol vertrouwen tegemoet. Er kwam een klein knakje in dat vertrouwen toen ik de snorkelset gelijk brak bij het bevestigingspunt. Desondanks zagen we niet veel later de mooiste vissen en kreeften langs onze benen zwemmen en klauteren. Door de verraderlijke stromingen blijft het wel oppassen en na een klein uurtje besloten we dan ook onze handdoeken op te zoeken.

Toen we (rood/)bruin genoeg waren liepen we aan het eind van de middag terug richting de tent voor een pitabroodje met peri peri kip. Het leek alsof de natuur begreep dat we zowel van buiten als van binnen in brand stonden aangezien het toen begon te miezeren. Omdat er in Cape Vidal verder geen restaurant of iets overdekt is improviseerden we wat en stond er een soort van tent onder onze echte tent.

Na zonneschijn komt…

Regen! De hele nacht bleef het flink regenen. Nadat het ook in de loop van de ochtend niet droger werd besloten we richting St. Lucia te rijden. Aangezien ik een opdracht voor mijn bedrijf had kon ik dit mooi doen bij Reef & Dune, het restaurant waar we eerder hadden gegeten. Met een pizzatje, wat drinken en later nog wat koffie maakten we dankbaar ‘gebruik van de regen’.

Tegen het einde van de middag werd het wat droger. Met een voldaan gevoel reden we terug richting Cape Vidal. Omdat we de stoelen die nacht al buiten hadden laten staan waren die nog steeds zeiknat. Ook de was die we hadden gedaan was natter dan een gemiddelde herfst in Nederland.

Toen het wéér begon te regen zat er dan ook niets anders op dan na een staand diner vroeg naar bed te gaan. In de tent bleek echter dat we ook de tenthoes die dag niet goed op de auto hadden gedaan waardoor ook het matras en de slaapzakken nat waren haha.

iSimangalisoWasdag!

De laatste ochtend in iSimangaliso Wetland Park werden we er door een mede campinggast op gewezen dat er in het andere kamp een wasmachine en droger stonden. Waarschijnlijk vond ze die twee verregende kneusjes uit Nederland een beetje sneu. De rest van de ochtend hebben we dan ook maar gespendeerd aan het wassen en drogen van ons hele hebben en houden.

Ook werden we uitgenodigd door Andre en Mia, onze overburen op de camping. Ik had Andre al eerder gesproken en hij bleek net als ik helemaal gek te zijn van fotografie en drones. Na het zien van wat mooie dronevideos kregen we ook nog de uitnodiging om bij hen in Pretoria langs te komen voordat we terugvliegen. Niet normaal aardig!

Al met al is iSimangaliso Wetland Park geweldig en is Cape Vidal gelegen op een schitterende plek. Het is alleen wel lekker als het goed weer is of als je voldoende bescherming van de regen hebt.

1 Comment

  1. Henny Beenen maart 3, 2018 om 10:51 am

    Jorgens wat een verhaal en wat leuk om zo mensen te ontmoeten ,ik volg Jullie helemaal en uit een zeer koud Holland met sneeuw en ijs ,lieve groetjes.

    Antwoord

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *