Al liggend in mijn Fatboy Lamzac onder een boom begin ik aan dit artikel. Vandaag was een ‘vroegertje’, de gate van het park in Kruger gaat namelijk al om 4.30 uur open. Je leest het goed, 4.30 uur.

Nu het te heet is (>30 graden) voor zowel de dieren in Kruger als voor onszelf kunnen we mooi de eerste dagen beschrijven.

Vamos!

15 januari 2018 was het zover. Na meerdere afscheidswedstrijden, trainingen, borrels etc. stapten we het vliegtuig in richting Johannesburg. De douane en de securitychecks in zowel Amsterdam als Johannesburg waren goed gemutst vandaag; de tas met alle elektronica (en dus ook de batterijen van onze drone) hoefde niet eens open en verder stonden er nergens wachtrijen. Na een prima vlucht landden we om 22.25u plaatselijke tijd in Johannesburg. Toen we ons verblijf voor die avond belden (Aero Guestlodge) stonden zij binnen 10 minuten met een busje voor onze neus.

Fourbie

Na een goede nacht werden we op deze stralende zomerdag wakker met maar één doel: onze auto ophalen. Onze 4×4, of zoals de guru’s het noemen een ‘fourbie’, hadden we eerder aangeschaft via Bushlore. Bushlore is een verhuurbedrijf met meer dan 300 4×4’s. Wij hebben gekozen voor een Toyota Hilux Double Cab uit 2015. Het mooie is dat de auto compleet is ingericht op het wonen/werken/verblijven in de bush. De auto zelf is extra hoog (zodat we makkelijk door de zandwegen heen kunnen), heeft een dieseltank van 160 liter, een tent op het dak, een watertank van 60 liter en een koelkast in de achterbak.

Het is geen Volkswagen Fox

Dat deze auto niet te vergelijken valt met ons barreltje in Nederland werd nog duidelijker toen we een complete uitleg van één van de medewerkers van Bushlore kregen. In een 2,5 uur durende spoedcursus kregen we te zien waar de watertank zat, hoe de air compressor werkt, hoe een hi-jack werkt (grote krik), dat we een campingdouche hebben (gaaf!), hoe de gasflessen te demonteren zijn en hoe we de twee accu’s in de auto het beste in goede staat kunnen houden. Het viel ons op dat de auto echt megacompleet is. Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er in/op/aan.

De basics

Nadat we het pijnlijke moment van het afrekenen van de auto achter de rug hadden gingen we richting één van Johannesburg gezellig opgezette ( 😉 ) ‘malls’ toe. Een groot parkeerterrein met alle winkels die je je maar kunt bedenken. Hier hebben we onder andere een Zuid-Afrikaans pre-paid kaartje gekocht, wat handdoeken en wat etenswaren zodat we even vooruit konden. Na een lekker diner bij de B&B gingen we als eigenaren van een fourbie slapen.

Een stuk geschiedenis

De volgende ochtend wilden we ook nog wat zien van Johannesburg. Eén van de ‘verplichte’ bezoeken is toch wel het Apartheidmuseum. In dit museum wordt haarfijn uitgelegd en beschreven hoe het was om in die tijd te leven, welke absurde ideeën de toen zittende regering er op na hield en waren er bewegende beelden te zien van de verschrikkelijke acties van de politie en het leger. Heel indrukwekkend.

Totaal anders en onbelangrijk na zo’n bezoek maar er moesten ook nog boodschappen worden gedaan voor onze trip naar Kruger de volgende dag. Dat deden we dan ook maar om vervolgens de auto in te ruimen.

Van hot naar her (en toen naar Kruger)

Toen we eindelijk Johannesburg zouden verlaten bleek dat we toch nog even wat dozen voor de auto nodig hadden. Zo kwam het dus dat we om 7.00u voor de Builders Warehouse stonden (een soort Praxis). Deze winkel hadden we al eerder bezocht om een DIY (Do It Yourself) luifel te gaan maken (de uitleg volgt hopelijk later, nu is het vooral een idee en hebben we de spullen). Nadat de dozen in bezit waren gingen we richting Pretoria om een Wild Card op te pikken.

Ups en downs

Op het hoofdkantoor van SANPARKS (de Zuid-Afrikaanse Natuurparken organisatie) kwamen we om een uurtje of 9.00 aan. Dit is één van de weinige plekken waar je een fysieke Wild Card op kunt pikken. Met een Wild Card kun je vervolgens alle Nationale parken in (en dus scheelt het gewoon heel veel geld). Na dit soepele proces moesten we in de middag nog ‘even’ naar het Department of Home Affairs om ons toeristenvisum te verlengen. Dit ging niet zo soepel.

Bij aankomst op het Department of Home Affairs in Nelspruit keken ze ons wat moeilijk aan. Ze begrepen eerst niet wat we kwamen doen en stuurden ons door naar ‘Immigration’. Na een paar hokjes voorbij te zijn gelopen vroeg een vrouw waarmee ze ons van dienst kon zijn. Zij stuurde ons vervolgens door naar een compleet andere organisatie namelijk Visa Facility Services (VFS). Deze organisatie zat in een ander gebouw. Bij aankomst mochten we plaatsnemen tussen 40 andere niet Zuid-Afrikanen (voornamelijk Zimbabwanen). Toen er een mevrouw van VFS vroeg wat we kwamen doen bleek dat we een heel online aanvraag proces door moeten en dat we dan over 8-10 weken horen of we kunnen verlengen. Daarnaast moet je nog twee keer langskomen op hetzelfde kantoor als ze je aanvraag goedkeuren. Dat wordt nog lastig plannen. Bovendien behoorlijk anders dan dat er op de site van de Zuid-Afrikaanse ambassade te lezen valt.

Uiteindelijk gaan we ook hier wel uitkomen :).

Kruger National Park!

Met gierende banden lieten we Nelspruit achter ons. Een klein uurtje later werden we door olifanten opgewacht nog voor de formele ingang van Kruger. Toen we vervolgens door de gate heen reden stonden er ook nog eens 4 witte neushoorns klaar om gefotografeerd te worden, wat een begin! Na een korte route (we waren wat laat) pikten we ook nog een drinkende neushoorn mee terwijl de zon langzaam onder ging.

Here we are, under the stars

Zoals John Legend het al een keer bezong: toen waren we daar, onder de sterren. We sliepen op Berg-en-Dal in Kruger. Het bleek dat dit park prima camping plaatsen had en we nagenoeg alleen stonden. Het bleek ook dat het matras in de tent op het dak net zo dik was als vorig jaar (niet dik dus). Desondanks hebben we heerlijk geslapen totdat de wekker om 4.10u ging.

Rhino country

Hoewel de gate dus om 4.30u open ging, gaat de zon hier ‘pas’ om 5.17u op. Het eerste stukje was dus behoorlijk donker. Het vroege opstaan werd wel beloond met wederom een paar schitterende neushoorns. Ook kwamen we langs een skelet van een buffel die door meer dan 100 (!) gieren vakkundig uit elkaar werd getrokken. Nadat we een lekker roosterkoek met boter hadden gegeten gingen we de middagbreak in waar ik in mijn Fatboy neer plofde.

Het blijft toch mooi dat ik mij nu druk kan maken over hoe ik in godsnaam uit die Fatboy ga komen zonder mijn laptop op de grond te smakken.

Wordt vervolgd! (De foto’s volgen later ivm 3G simkaartje)

2 Reacties

  1. Papa en mama januari 20, 2018 om 12:27 pm

    Jullie hebben al heel wat meegemaakt we zijn benieuwd naar de eerste foto’s. Dikke kus van ons

    Antwoord
  2. Carla januari 26, 2018 om 3:46 pm

    Ha Len en Jo
    Heerlijk klinkt dat alles. We reizen zo een beetje met jullie mee! We zien de beelden al voor ons.
    Veel plezier gr Mart en Car

    Antwoord

Geef een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *